Het "gedachtegoed" van Geert Wilders is niet representatief voor de beleving van de gemiddelde Nederlander.
De PVV maakt gebruik van goedkoop sentiment en speelt in op primitieve instinctieve gevoelens. De argumenten van Wilders cs zijn (voor zover aanwezig) niet onderbouwd met feiten. Er is geen redelijkheid of empathie te ontdekken in zijn xenofobe fulminaties.
Geert Wilders gebruikt argumenten zoals "Ik wil het gewoon niet hebben!"; als een dreinerig kind in plaats van een volksvertegenwoordiger. Hij beledigt en generaliseert een groot aantal mensen in de Nederlandse samenleving.
Ik wil hier even kwijt dat ik het absoluut niet eens ben met Geert Wilders en alles waar de PVV voor staat.
Daarom zeg ik NEE tegen Geert met deze (knullige) sticker!
Niets ten nadele van Bollywood films, maar Hindi is voor mij niet altijd even goed verstaanbaar. Veel van de liedjes in de films blijken in het Engels te worden gezongen. Dat wist ik niet, want het klonk voor mij nog altijd als Hindi.
Gelukkig is Buffalax zo vriendelijk geweest om een liedje voor ons te ondertitelen, met een hilarisch resultaat.
Met de Slut-o-meter kun je laten berekenen hoe promiscue en populair je zoekterm is.
De naam Fruttekoek scoort als volgt: Promiscuity: 91.86% (10931 / 11900) Popularity: 120
Handig on te weten, leek me. Dus waarom niet wereldkundig maken?
PS: Dit heb ik al eens eerder geblogd. Daarop kwam de volgende reactie van ene "ruspetriot" (megacoolguy@intway.cv.ua): Hi! dudes please tell me where can I download free sex
In het nieuwe liedje "Clumsy" van Fergie klinkt een raar bliepmelodietje. Dat rare bliepje herken ik uit duizenden. Hieronder is het apparaatje dat het typische geluidje genereert.
Het apparaat heet "Casio VL-10" en het bliepje heet "ROCK-2". Casio produceerde dit apparaatje uit de "VL-TONE" serie in het begin van de jaren 80 en ik had er tweedehands een bemachtigd.
Ik heb het apparaatje niet meer, maar gelukkig is er een gratis VL-TONE emulator beschikbaar voor op de PC.
PS: De VL-10 heeft ongeveer het formaat van een reep chocola en ze zijn uitermate zeldzaam.
Het kan zelfs de trouwste fans van Sylvester Stallone vergeven worden als ze de laatste jaren wat aan het twijfelen zijn geraakt. Rambo I was dan misschien een ondergewaardeerd juweeltje, Rambo II was ondanks wat Stallone-accenten toch wel heel erg caloriearm. En Rambo III leverde het bewijs dat zelfs de waarde Stallone geen geslaagde grappen over de communisten kan maken. Maar geen zorgen, Stallone is terug en levert met deze verfilming van het boek "John Rambo, de boze smurf" van Peyo eindelijk weer eens een onverdeeld briljante film af, misschien zelfs wel zijn beste.
Na een fantastische openingsscène, waarvan de details hier niet zullen worden onthuld, ontmoeten we John Rambo. Tijdens het jagen komt hij op een plek waar duidelijk iets is misgegaan. Deze nieuwe film bestaat eigenlijk uit een driewegsachtervolging. Op de hielen van Rambo zit niet alleen een groep communistische Smurfen, maar vooral ook Gargamel samen met indiaan Klukkluk, Geert Wilders en Sinterklaas.
Stallone heeft van Rambo een van de meest memorabele slechteriken uit de recente filmgeschiedenis gemaakt: door zijn Prins Valiantachtige haar en zijn onplaatsbare accent lijkt hij niet van deze wereld te zijn, maar eerder het kwaad in menselijke vorm of misschien zelfs de dood. Met zijn ongewone wapen lijkt hij niet te stoppen. Meer dan de helft van de film draait om de plekken die deze hoofdpersonen bezoeken. En ondanks deze nogal droge beschrijving is het onvoorstelbaar spannend.
De hoofdrolspelers volgen voortdurend elkaars sporen en speuren ze naar elkaars aanwezigheid. Vooral de scènes waarin Rambo op het nippertje ontsnapt, zijn - letterlijk - adembenemend. Maar Stallone heeft met John Rambo niet alleen maar een spannende, formeel perfect uitgevoerde, verbluffend gefilmde thriller vol zwarte humor afgeleverd. Dat zou toch te saai zijn, te voorspelbaar. En dat is deze film zeker niet. Zoals bekend van Stallone helpt de meesterlijke vormgeving daarbij aanzienlijk – de kostuums en art direction zijn (net als Stallone) genomineerd voor een Oscar. Licht wordt het nooit en kleur is er amper – met als meest opvallende uitzondering het rode bloed dat als dikke verf in fonteinen omhoog spuit, uit kelen gutst of op de camera spat. Juist het rare perspectief, door een combinatie van regie en scenario, maakt John Rambo bijzonder. Het bloed is zo overdreven rood dat het cartoonesk wordt.
De vreemde personages, grappen en liedjes verluchtigen de duisternis. Het is gruwelijk, maar niet ernstig. Tegelijkertijd heeft de film een opvallend negatieve ondertoon die de blik op een andere manier bijstelt. De wreedheid van de mens is overduidelijk. Iedereen maakt misbruik van elkaar. Als hier toch niemand wordt gemist en iedereen zich toch al voedt ten koste van anderen, waarom dan niet hetzelfde gedaan? John Rambo werkt met geestige overdrijvingen, maar de redenering van Rambo klinkt in deze omgeving wél gerechtvaardigd. Een monster is Rambo niet – hooguit een razende uitwas van de maatschappij waarin hij leeft – waardoor hij, hoe zwijgend of krankzinnig ook, sympathieker blijft dan de meerderheid van de personages. Het versterkt bovendien de geloofwaardigheid van de karakters, die in deze omgeving gemakkelijk te karikaturaal konden uitpakken. Stallone en al zijn vijanden zingen overtuigend – de ruwe randjes maken het juist charmant. Maar belangrijker: ondanks dat zij verder amper dialoog hebben, weten ze hun karakters simpelweg met lichaamstaal toch de juiste diepte te geven.
Het is zonde meer over de ontknoping te zeggen, maar het is niet wat de meeste mensen zullen verwachten. Het is ook waarschijnlijk niet een einde waar iedereen tevreden mee zal zijn. Maar juist door dat einde is dit een film waar je nooit over uitgedacht raakt en die nog dagen door je hoofd blijft spoken. Een film met meer vragen dan antwoorden. Een film die je als een mokerslag raakt en enigszins overdonderd achterlaat, niet geheel zeker over wat je net gezien hebt.
Het beroep van glazenwasser roept bij erg veel mensen allerlei spannende beelden op.
Ook in de reclame is de glazenwasser meestal een prachtig gespierde vent waarvoor lieflijke jongedames zich met een
diet-coke (getverdemme!) in de handen naar het schouwspel van de soepel bewegende lichaamdelen haasten.
Dames opgelet: Klik op deze als u nog meer van dit soort ranzige clichebeelden van een overigens prima werkende
window cleaner wilt bekijken.
Op 8 februari heb ik hier mijn verbazing beschreven over een groene TNT buitenbus (met slot) die is verschenen bij een boom met huisnummer.
Die boom en de brievenbus staan op de hoek van twee straten. Omdat ik benieuwd ben wie in die boom is komen wonen heb ik toen een welkomstbrief geschreven en in de bus gestopt. Daarin heb ik onder andere aangegeven dat niet wist bij welke van de twee straten het huisnummer hoorde. Ook heb ik een oproep gedaan om hier te reageren.
Helaas; nog geen reactie. Vanmorgen heb ik nog eens gekeken; de brief is opgehaald en opeens is de brievenbus voorzien van de straatnaam:
Laan van Presikhaaf.
En wederom een zeer onnutteloze uitvinding: De Pillowig of Kussemuts
Je kunt nu lekker overal gaan liggen zonder pijn aan je hoofd. Nog een voordeel: De mensen zullen vast niet langer roepen: "die is niet op het achterhoofd gevallen!"
Een briljante uitvinding van mezelf; passieve sponsoring. Voor goud geld verkocht aan mijn eigen
UGIMZ bank.
Het principe is eenvoudig, maar toch geniaal. Passieve sponsoring komt er op neer dat u of een andere nietsvermoedende UGIMZ klant het logo van de bank op een internet site publiceert met een link naar de site van de bank.
U maakt dus reclame voor de bank, waardoor zeer veel bezoekers naar de site worden gelokt.
En nu komt het geniale deel; als tegenprestatie doet UGIMZ niets terug! Het mes snijdt aan twee kanten: ik wordt er beter van en ik wordt er niet slechter van.
Uit het laboratorium van Fruttekoek Inc. kon u al jaren terecht voor uw vernietigende kritiek.
Sinds kort kunt u bij ons ook terecht voor vernietigende apparaten. Papiervernietigers wel te verstaan
Wij leveren:
De professionele versnipperaar, werkend op stoom De semi-professionele versnipperaar, werkend op hamster Het dames-model versnipperaar, werkend op stroom (gemaakt van een oude krultang) De onhandige versnipperaar, werkend op spierkracht (blaren inbegrepen) De vernieuwde onhandige versnipperaar, niet werkend op spierkracht (een prul!)
Tot hier toe reuze interessant, maar hier komt het klapstuk. Vorige week ontwikkeld door een van onze medewerkers en nu reeds te koop! Vol trots presenteren we u: (tromgeroffel) De Harkeselaar, de papier versnipperaars voor spijtoptanten en spionnen. Dit model sluit u aan op de USB ingang van uw PC. De
Harkeselaar heeft een ingebouwde dubbelzijdige scanner die elk document scant en versnippert. De gescande beelden worden automatisch verzonden naar de machtige fileservers van Fruttekoek Inc.
We behandelen uw gevoelige informatie vertrouwelijk en hebben nu gunstige chantagetarieven. Tijdelijk publiceren we alle "vernietigde" documenten zelfs tegen betaling op een nog bekend te maken internetpagina.
Op dit kaartje ziet u in het midden een kruispunt met daarnaast een groepje bomen. Rechts van die bomen loopt een voor mij bekend fietspad. Sinds kort heeft een van die bomen langs het fietspad een huisnummer (1) en een brievenbus met het opschrift "Dhr. Janssen". In een straal van 40 meter is geen huis in de buurt. Omdat ik benieuwd ben wie in die boom is komen wonen heb ik een welkomstbrief geschreven en in de bus gestopt.
Ziehier een goed voorbeeld van een mooie
Chindogu; een onnutteloze en onwaardeloze uitvinding, die technisch dik in orde is maar zeer genant in het gebruik.
Hiernaast zie je een mooie haarbeschermer voor noodle eters. Zeg nou eerlijk; hoe hebben we al die tijd zonder kunnen leven?
De muziek die Peter R. de Vries bij De Bekentenis van Joran van der Sloot gebruikte was van
Radiohead, namelijk het zeer goed gekozen nummer met de toepasselijke titel Exit Music (for a Film).
En wat ik helemaal goed vind is dat de programmamakers dit nummer tot twee keer toe zeer suggestief stopten net voor de cruciale mededeling "We hope that you choke".
Dit verkeersplein werd in 1972 gemaakt om de verkeersstroom soepeler te laten verlopen. Het plein bestaat uit een grote rotonde met daarop 5 kleinere rotondes en een aantal andere obstakels (zoals auto's).
Ik vind het al lastig om links te rijden, zeker op de Engelse rotondes. Dit maakt het rijden in Engeland nog wat extra spannend; voor buitenlanders is dit een ware nachtmerrie, maar ook veel Engelse bestuurders zullen hier de nodige peentjes zweten (sweat little carrots).
Gelukkig hebben ze een tourist path, maar toch....
Het wordt nu echt spannend. Er zijn nog maar 7 kandidaten over en elk van hen kan de mol nog zijn. Hillary haalt de meeste mollenstreken uit, maar maakt zich misschien met opzet verdacht. Het belooft een spannende eindstrijd te worden. Wellicht weten we pas op 4 november wie de echte mol is en wie met de buit naar het Witte Huis kan.
Ziehier een goed voorbeeld van een mooie
